Leonie Warringa beleeft WK anders dan ooit: ‘Het voelt nu nog meer als een voorrecht’

Veertien jaar geleden werd Leonie Warringa wereldkampioen. Golf speelde een grote rol in haar leven en op internationale kampioenschappen streed ze mee om de prijzen. Deze zomer stond ze in Zweden opnieuw op een WK. Ditmaal met minder trainingsuren in de benen, drie jonge kinderen, haar vader opnieuw als caddie en haar vijfjarige dochter Philine langs de baan.

“Golf is voor mij veel meer bijzaak geworden”, vertelt Warringa. Met drie kinderen van vijf, twee en één jaar, haar opleiding tot internist en haar promotieonderzoek ziet haar dagelijks leven er inmiddels heel anders uit. Juist daarin heeft golf een nieuwe waarde gekregen. “In mijn drukke leven is het ontzettend waardevol om mijn gedachten even te verzetten naar zo’n klein suf golfballetje.”

Terug in een vertrouwde wereld

Warringa besloot pas kort voor het WK dat ze naar Zweden zou gaan. Ze had daardoor minder lang naar het kampioenschap toegeleefd dan normaal en ook haar vakantie en trainingen waren niet op deelname afgestemd. Maar zodra ze op de Barsebäck Ocean Course stond, voelde veel weer vertrouwd.

“Ik vond het fantastisch”, zegt Warringa over haar terugkeer. “Er zijn zoveel spelers en speelsters die ik nu al zo lang ken, sommigen al veertien jaar. Dat ze van overal op de wereld vandaan komen, maakt het extra bijzonder.”

Het WK van 2024 had ze overgeslagen. In Zweden kwam ze daardoor na vier jaar weer veel bekenden uit het internationale dovengolf tegen. Het slecht of niet horen is iets wat de deelnemers met elkaar delen en zorgt volgens Warringa gemakkelijk voor verbinding.

Zelf is ze niet vaardig in gebarentaal, maar ze geniet van de communicatie om haar heen. “Golfverhalen worden zo expressief verteld, dat je het zonder ervaring ook wel aardig begrijpt.” Lachend: “Momenteel kan ik wel veel gebaren voor baby’s en peuters, maar daar kom ik op de golfbaan niet ver mee.”

Een nieuwe wereld voor Philine

Dit keer beleefde Warringa die internationale wereld niet alleen als golfer. Haar vijfjarige dochter Philine reisde mee en maakte voor het eerst van dichtbij kennis met een internationaal dovensportevenement.

Philine leerde de vlaggen van de deelnemende landen tekenen en raakte bevriend met een doof meisje. De twee communiceerden met hun eigen gebaren. Voor Warringa was juist dat een belangrijk onderdeel van de week. Zij en haar man zijn allebei slechthorend, terwijl hun dochter horend is.

“Ik vind het belangrijk haar mee te nemen in wat het betekent om slecht of niet te horen”, zegt Warringa. “Niet alleen omdat haar ouders beide zeer slechthorend zijn, maar ook om te laten zien hoe je beperkingen kunt omarmen.”

Vlak voor het toernooi maakten moeder en dochter samen nog iets voor langs de baan. Ze kleurden een witte polo waarop Philine juichende poppetjes tekende. Op de achterkant schreven ze ‘cheering for my mommy’. “Ze heeft die met veel trots gedragen. Dit soort kleine dingen gaven een gouden randje aan dit toernooi.”

Zoeken naar haar spel

Op de golfbaan begon Warringa met vertrouwen. In de loop van de eerste wedstrijddag werd ze ziek, maar ze voltooide haar openingsronde in 90 slagen. Na een nacht met weinig slaap voelde ze zich de volgende dag alweer een stuk beter en speelde ze een ronde van 91. De goede vorm waarmee ze aan het WK was begonnen, kreeg ze alleen niet terug.

In de derde ronde liep haar score op naar 99 slagen. Warringa merkte dat ze ondanks haar beperkte voorbereiding nog altijd goede en verre ballen kon slaan, maar miste de stabiliteit in haar spel. Met drie jonge kinderen speelt ze minder regelmatig dan vroeger en door haar late besluit om deel te nemen had ze ook haar vakantieplanning niet op het WK afgestemd.

Juist op de laatste dag kwam het betere gevoel terug. Met 86 slagen speelde Warringa haar beste ronde van het WK en sloot ze het toernooi af met 366 slagen, 74 boven par, op de vijftiende plaats. “Gelukkig ging ik de laatste ronde weer beter golfen en ik heb daar heel erg van genoten.”

Opa weer aan de tas

Ook naast de baan was er veel veranderd én tegelijkertijd iets heel vertrouwds. Warringa’s vader liep in Zweden weer als caddie met haar mee. Bij haar twee voorgaande WK’s had haar man die rol overgenomen. Haar moeder zorgde ondertussen dat Philine zich tijdens de wedstrijddagen niet hoefde te vervelen.

Dat haar familie het opnieuw mogelijk maakte om een WK te spelen, waardeert Warringa nu anders dan vroeger. Haar man bleef ruim een week thuis bij hun twee jongste kinderen, terwijl haar ouders met haar en Philine naar Zweden reisden. “Dat ik dan zo’n WK kan spelen, voelt nu nog meer als een voorrecht.”

De wereldtop is niet uit haar hoofd

Niet alleen het leven van Warringa veranderde sinds haar wereldtitel van 2012. Ook het deelnemersveld op het WK is volgens haar diverser, sterker en internationaler geworden. Ze treft speelsters die vrijwel dagelijks op de golfbaan staan, terwijl zij haar trainingsuren tegenwoordig tussen haar gezin en carrière moet zien te vinden.

Dat heeft ook haar verwachtingen veranderd. Warringa weet dat haar uitgangspositie niet meer dezelfde is als veertien jaar geleden en is realistisch over wat ze met haar huidige voorbereiding kan bereiken. Maar helemaal verdwenen is de topsporter niet.

“Ik weet dat ik, als alles meezit, nog steeds mee kan doen in de top”, zegt Warringa. En die wereldtitel uit 2012? “Wie weet komt er ooit nog een tweede naamplaatje met mijn naam op die prachtige beker. Ik zeg nooit nooit.”

Waar Warringa terugkeert, begint Bloem

Terwijl Warringa in Zweden spelers terugzag die ze al veertien jaar kent, begon voor landgenoot Paul Bloem juist iets nieuws. Hij speelde op Barsebäck zijn eerste WK en maakte daar voor het eerst als golfer kennis met het internationale podium voor dove en slechthorende sporters.

Warringa weet inmiddels dat de waarde daarvan verder kan gaan dan een uitslag op de scorekaart. “Meedoen met dit soort wedstrijden is voor ons, slechthorenden en doven, nóg belangrijker dan andere wedstrijden. Het helpt je om je hoorbeperking te accepteren, te omarmen en er een hoop positieve ervaringen aan te hangen. Ik merk dat dit enorm onderschat wordt.”

Een goede prestatie maakt zo’n ervaring voor Warringa alleen maar mooier, maar ontwikkeling begint voor haar bij plezier. Wat dat betreft ziet ze bij de Nederlandse debutant genoeg om op voort te bouwen. “Paul is heel enthousiast en leergierig. De beste ingrediënten om te groeien als golfer.”